İçim karanlık, dışım karanlık, son günlerde her yer karanlık. Ne desem bilmem ki, nasıl ifade etsem neresinden tutsam şaşırdım. Ama bir yerden başlamak lazım. Başlayalım bakalım:
Akşam olmuş, bütün gün kafa patlatmış, yorulmuş halde eve gelmişim hadi açayım haberleri diyorum. Aman Allah’ım orda patlama, burda hırsızlık, orda kadın cinayetleri, burda çocuk tacizleri… karardım ki ne karardım. Şehit haberleri aralıksız her gün şehit haberleri, yanıyor içim, kavruluyor. Karanlığım işte hep karanlık. İçim karanlık. Ne zaman bitecek diyorum. Ne zaman huzur bulacağız.
Sonra tartışma programlarını, açık oturumları açıyorum aman Allah’ım bağırmalar, hakaretler, masalara vurmalar, birbirinin sözlerine, düşüncelerine hatta tamda birbirlerine tahammülsüzlük ve yine karanlık derken iyice daralıyorum. Sonra o karanlıkta yolumu da bulamıyorum.
Dışarı çıkıyorum, yüz ifadeleri donuk, mutsuz insanlar,sanki herkes patlamaya hazır bomba gibi. Kimsenin kimseye saygısı yok, herkes bağırıp çağırıyor. Herkes birbirinin kuyusunu kazıyor. Haksızlığı gören kör-sağır-dilsizi oynuyor. Karardım zifiri karanlık oldum yine.
Geleceğinden ümitsiz, beklentisiz, yarınını görmeyen, düşünemeyen, geleceğe dair hayal dahi kuramayan insanlar ülkesi. Karanlık, hep karanlık, içim dışım karanlık.
Soruyorum ne zaman aydınlığa kavuşacağız. Karanlık, zifiri karanlık yerine pırıl pırıl aydınlık olacak?
Sağlıcakla kalın.
