İnsan bilmediğinden, tanımadığından korkar.
Tüm Dünyanın yaşadığı budur.
Bu virüsü hiç birimiz tanımıyoruz.
***
İhtiyar annem tedirgin;
‘Uşuğum dikkat et kendune’ diyor.
Boşuna mı gazeteci, yazar olduk anne!
Bu korkularla birileri yüzleşecek.
Biz yıllardır ülkemin yaşadığı korkuları, umut ekerek yenmedik mi?
Bu ümitleri bugün ekmeyeceksem, nerede kaldı benim yazarlığım’ diyorum.
Yorgun sesi biran da değişiyor.
‘S.çturma beni yazarluğuna. Küçükken de böyleydun. Kim kavgaya çağirsa hemen koşardun, dayak yer gelirdun. Huyun kurusun...’
***
Yıllar geçti, sakalımıza, saçımıza aklar düştü ama huy değişmedi.
Ne zaman bu topraklara bir virüs musallat olduysa hemen koştuk.
Yıllarca dayak yedik.
Ne kırılmadık kemiğimiz kaldı nede morarmamış organımız.
***
Özellikle son yıllarda çok hızlı koşuyorduk.
Biri çıkıp bizi durdurup, ruhumuzu bekletmeliydi.
Virüs bunu başardı.
Şimdi bu virüse nasıl kızayım!
Gelirse de hoş gelir.
***
Geçen gün Asiye Hala aradı,
Karantina da, evden çıkamıyor.
Canı sıkılmış, biraz da korkmuş.
Ona da söyledim.
Niye endişe ediyorsun dedim.
Haram yemedin,
Virüs tertemiz bir mide bulacak.
Ciğerlerine ihanet bulaşmadı.
Virüs tertemiz bi ciğer bulacak.
Hiç bir zaman eğilmedin,
Zalime direndin, mazlumun yanında oldun.
Virüs dimdik bir omurga bulacak.
Gelirse hoş gelir.
Endişen niye?
***
Aynı soruyu kendime de soruyorum;
Endişen niye!
YAZININ TAMAMI İÇİN GAZETENİZİ ALMAYI UNUTMAYINIZ...
